تعاریف و اصطلاحات

قزوین کربنیک لیا و یخ خشک پارسیان، بزرگترین تولید کننده دی اکسید کربن و یخ خشک با گرید خوراکی در ایران

اطفاء حریق گاز دی اکسید کربن

گاز دی اکسید کربن به عنوان یکی از متداول ترین گازهای اطفاء حریق به شمار می رود. نارسانا بودن، قیمت ارزان گاز، آسیب نرساندن به تجهیزات الکترونیکی، سرعت عمل بالا، نداشتن ضرر برای طبیعت، سهولت در شارژ مجدد و قابلیت اطفاء محدوده زیادی از مواد، از جمله مزایای این گاز به شمار می رود. دی اکسید کربن گازی بی رنگ، بی بو، خشک و غیرمخرب و یکی از آشناترین مواد شیمیایی است. از آنجا که این گار از سنگین هوا سنگین تر است، لذا روی آتش را می پوشاند و آن را خفه می کند. پس از خاموش شدن آتش، تبخیر شده و اثری از خود به جا نمی گذارد. ایراد بزرگ گازکربنیک این است که از آنجایی که مقدار زیادی از آن برای اطفاء حریق لازم است. غلظت طراحی گاز دی اکسید کربن برای اطفاء حریق حداقل 34 درصد است و در این غلظت در کمتر از 30 ثانیه باعث مرگ می شود. به همین دلیل برای این سیستم ها یک آلارم تاخیر پنوماتیکی و الزامات ایمنی زیادی در نظر گرفته می شود تا قبل از تخلیه گاز، تمام کارکنان به سرعت از محل خارج شوند. همچنین بصورت گاز سردکننده قوی در محیط پاشیده میشود که تماس مستقیم آن با افراد، ایجاد مشکل می کند. فضای موردنیاز برای ذخیره سازی دی اکسید کربن چهار برابر هالون 1301 و دوبرابر FM200 میباشد. این گاز با مزایای خاموش کنندگی، ضدخوردگی و عایق الکتریسته، کاملاً تمیز بوده و پس از عملکرد بلافاصله ناپدید شده و هیچ اثری از خود باقی نمی گذارد. این گاز آتش را در مراحل اولیه خاموش می کند و این عمل با پاشیدن گاز بر روی محل آتش گرفته و کاهش اکسیژن و دما در فضای اطراف موادی که میسوزد، انجام میگردد؛ تا آنجائی که دیگر آتش باقی نمی ماند. این گاز روی حریق های کلاس B,C استاندارد امریکایی NFPA و کلاس E استاندارد اروپایی BS دارای اثر عالی و در گروه A هر دو استاندارد دارای اثر متوسط میباشد، لذا استفاده از این گاز برای کلاس A حرق (مانند کاغذ، پارچه، پلاستیک و …) می بایست در غلطت بسیار بالا انجام شود که معمولا توصیه نمی شود. در هنگام تخلیه، گاز باعث برودت محیط و رقیق شدن اکسیژن هوا میگردد، تا جائی که امکان حریق یا انفجار را از بین می برد. این گاز در درجه حرارت عادی، در کپسول سیلندری و تحت فشار حدود 750 Psi بصورت مایع نگهداری میشود. نحوه عملکرد این گاز بدین ترتیب است که به محض تخلیه، منبس ...

رگولاتور - رگلاتور - مانومتر گاز چیست؟

رگولاتور گاز چیست؟ رگلاتورهای گاز تجهیزاتی هستند که برای کنترل و تنظیم فشار انواع گازها مورد استفاده قرار می گیرند. همانطوریکه می دانید برای نگهداری و ذخیره سازی گازها می بایست آنها را تحت فشار در مخازن و یا  سیلندرهایی که تحمل فشاری نسبتا بالایی دارند نگهداری نمود لذا استفاده آنها بصورت مستقیم از مخازن یا سیلندرهای گاز بدلیل فشار بالا میسر نیست و می بایست از رگولاتورهای کاهنده فشار استفاده نمود. عملا رگولاتور امکان تنظیم فشار گاز خروجی را برای کاربر فراهم می آورد و او را قادر خواهد ساخت فشار گاز مورد نیاز خود را بدست آورد. بعبارت دیگر رگولاتور وسیله ای است که فشار بالای منبع گاز را به فشار پائین قابل مصرف کاهش می دهد. هر گاز محبوس در یک ظرف نیز بر دیواره‌های آن ظرف فشار وارد می‌کند. این فشار را به کمک فشارسنجی به نام فشارسنج گاز یامانومتر اندازه می‌گیرند. تغییر فشار را می‌توان بر پایهٔ قانون هیدرولیک اندازه گرفت: در دورن فشارسنج مایعی قرار دارد که کار اندازه‌گیری با آن انجام می‌شود. برای تغییرات کم از الکل و برای تغییرات بزرگ‌تر از جیوه استفاده می‌شود. منابع: https://fa.wikipedia.org/wiki/

کاربرد گاز نیتروژن

نیتروژن 78 درصد حجم جو زمین را تشکیل می‌دهد. نیتروژن گازی ثابت، بی رنگ، بی مزه، بی بو و احتراق ناپذیر می‌باشد. N2 که در حالت آزاد بسیار بی اثر و فاقد حیات بخشی است، در حالت مایع به شدت سرد می‌باشد. حجمی مشخص از نیتروژن مایع، تقریباً 700 برابر فشرده تر از گاز نیتروژن در شرایط طبیعی می‌باشد. این گاز در ترکیبات مهم بسیاری از قبیل آمونیاک، اسید نیتریک، سیانیدها و غیره نقش دارد و جزء اصلی کلیه‌ی بافت‌های زنده‌ی آلی، حیوانی و گیاهی می‌باشد. کاربرد گاز نیتروژن جایگزین گاز و بخار جهت انفجار‌ها و آتش سوزی‌ها تعلیق، پاکسازی و سرمایش رآکتورها و تانکرها کاربرد در صنایع غذایی مانند انجماد عمیق سایش برودتی مواد پلاستیکی تولید فیبرهای مصنوعی میعان حلال‌ها انجماد خاک جهت تخته کوبی تونل‌های زیرزمینی بازیابی ترکیبات آلی فرار از مخلوط ضایعات گازی صنایع پتروشیمی پاکسازی خطوط لوله جراحی برودتی تولید مواد نیمه رسانا خنک سازی بتن

دی اکسید کربن --گاز کربنیک

دی اکسید کربن گازیست بی رنگ، بی بو ( در غلظت های بالا بوی تندی دارد)، با مزه کمی اسیدی، سنگین تر از هوا، تحت فشار مایع و حتی جامد میشود و قابل حل در آب است. سایزهای رایج :  7 و 12 پوند – 2 , 5 , 10 , 20 , 40 و 50 لیتری با فشار 150 و 200 بار. روشهای تولید دی اکسید کربن: به طور صنعتی دی اکسید کربن از طریق فرآیند تخمیر یا به عنوان یک محصول جانبی در فرآیند تولید صنعتی آمونیاک بدست می آید. کاربرد در صنعت : • در جوشکاری و تولید فلزات: در ترکیب با آرگون در فرآیندجوش به روش قوس الکتریکی به کار می رود.• در لیزرهای گازکربنیک از این گاز با درجات خاص استفاده میشود.• دی اکسید کربن برای کشت و رشد دادن نمونه های زنده مانند سلول ها یا میکروب ها  در دستگاه انکوباتور به کار می رود • گاز دی اکسید کربن خوراکی در صنایع غذائی و آشامیدنی: در تولید نوشابه های گاز دار، در ترکیب با مخلوطهای هیدروژنی در بسته بندی مواد غذائی، به صورت مایع در فرآیند سرکردن و فریز کردن مواد غذائی و به صورت یخ خشک در فرآیند توزیع مواد غذائی به کار می رود. نکات ایمنی : گاز دی اکسید کربن در غلظت های بالا می تواند باعث خفگی و حتی مرگ شود. در شکل گاز باعث یخزدگی شدید و در شکل مایع باعث سوختگی شدید کرایوجنیک می شود، نباید تنفس شود، در صورت نشتی CO2 منطقه تا پراکنده شدن گاز باید خالی بماند، کمی حالت خورندگی دارد. سیلندر گاز CO2 تحت فشار بوده، نباید سوراخ شود یا در معرض آتش قرار گیرد. برای استفاده سیلندر گاز کربنیک باید از تجهیزات تقلیل فشار استفاده شود و بعد از استفاده شیر بسته شود، بعد از خالی شدن کپسول CO2 باید در مکانی خنک و دارای تهویه مناسب و بدور از هرگونه مواد قلیایی و اسیدی قرار گیرد. وقتی از CO2 مایع و یا یخ خشک استفاده می نمایید حتما باید از پوشش کامل و عینک استاندارد استفاده نمایید. سیلندر ها حتما باید دارای کلاهک باشند و در محل خود ثابت گردند. فشار شارژ سیلندر CO2 ماکزیمم به ۷۰ بار میرسد البته کلیه کپسول های CO2 دارای شیر سوپاپدار هستند که در مواقع بحرانی عمل می نمایند. سیلندر CO2 در حجم های 5 لیتر 10 لیتر 20 لیتر 40 لیتر 50 لیتر مورد استفاده قرار می گیرد. خواص فیزیکی و شیمیائی : نام گاز دی اکسید کربن ...

بایدها و نبایدها

باید ها و نباید ها در مدیریت گازها گازهای طبی: در حال حاضر در تمامی بیمارستان های سراسر کشور از سیستم سانترال گازهای طبی استفاده می شود. این گازها عبارت از اکسیژن، گازهای بیهوشی، ساکشن مرکزی و هوای فشرده هستند که به صورت مستقیم در تمامی بخش های بیمارستان مورد استفاده قرار می گیرند. به موارد استفاده از این گازها می توان در بخش های ویژه نظیر: ICU, CCU, NICU, PICU, ICU OH و همچنین اتاقهای عمل اشاره کرد ، علاوه بر استفاده مستقیم بخش های بستری از برخی از این گازها مانند اکسیژن، دستگاه هایی مانند ونتیلاتور، ماشین بیهوشی ، ایر دریل و … از سایر گازها به صورت سانترال بهره می برند. گازهای قابل اشتعال: برای داشتن یك واكنش حرارتی حضور همزمان و متناسب سه جزء اصلی ذیل  ضروری است:  -       انرژی احتراق – حرارتی یا الكتریكی -         سوخت – گاز یا مایع یا پودر -         اكسیژن یا هوا            به همین دلیل است كه این سه جزء را مثلث احتراق یا انفجار نامگذاری كرده اند. كلیه  مایعات با درجه افروزش 6  برابر یا كمتر از دمای محیط را می­توان معادل تركیبات گازی با سطح انفجار معین (محدودة پایین انفجار-LEL) قابل اشتعال دانست و كلیه این مواد می­بایست توسط تجهیزات اعلام نشت گاز ثابت یا قابل حمل، تحت نظارت باشند. ساده ­ترین تركیبات عالی بنام هیدروكربن ها (تركیبات كربن و هیدروژن) شناخته می­شوند. این تركیبات اجزای اصلی گازهای نفتی هستند. متان كه تركیب یك اتم كربن و چهار اتم هیدروژن است نماینده ساده ­ترین هیدركربن بوده و اولین عضو الكین هاست. محدوده ­های انفجار (Explosive Limits) محدوده  پایین انفجار معرف كمترین غلظت از یك ماده قابل اشتعال در هواست كه امكان انفجار خواهد داشت. قابل توجه است كه حتی در غلظت های بسیار كم ماده  قابل انفجار نیز ممكن است ریسك بسیار بالای انفجار وجود داشته باشد. در حقیقت بخش عمده­ای از گازهای قابل اشتعال و بخارات مایع دارای محدوده پایین انفجار كمتر از 5% حجم هستند. محدوده  بالای انفجار ...
امتیاز دهید

نظرات و پیشنهادات

Top